Het is donderdagavond. Ik zit op de fiets. Het is donker. Door de mist kan ik niet verder dan een meter voor me kijken. Ik denk eraan dat er elk moment iemand uit de bosjes kan springen en me kan overvallen. Ik fiets door. Ik ga de bocht om, en rijd het erf van mijn huis op. Ik zet snel mijn fiets weg, pak de sleutel en doe de deur open. Ondertussen bedenkt ik wat ik eenmaal binnen ga doen. Een film kijken, dat is wat ik uiteindelijk besluit. Ik doe de deur open en wat ik dan zie! Mijn complete inboedel is helemaal verdwenen! Als ik zie dat alleen mijn laptop er nog is, ga ik een film kijken.

Charlotte, je weet heel knap een sfeertekening te schetsen en dan een ontnuchterend slot. Sterk geschreven.
Ha Charlotte, wat ben jij lekker nuchter. Ik zou in alle staten zijn. Goede opbouw van je verhaal.
@Charlotte: ik reed vroeger supersnel het viaduct over, omdat bang was dat er uit de struiken enge mannen zouden komen. Tegenwoordig ben ik niet bang meer, maar jij bent wel supercool, zeg!
Wat een domme dief. Het heilige der heiligen laat ie liggen. 🙂 🙂 🙂
Bijzonder eind. Hartje verdiend.