Ik hoorde de langspeelplaat uit 1970 van John Lennon/Plastic Ono Band voor het eerst in 1981.
De titelloze langspeelplaat uit 1970 van John Lennon/Plastic Ono Band een jaar na de moord op John Lennon beluisteren was iets bijzonders.
Geen geheimen, zo veel te vertellen, zo veel te verwerken om daarna opnieuw over te vertellen.
De plaat eindigde curieus genoeg ongeveer een slordige halve minuut later dan verwacht.
My mummie’s dead
My mummie’s dead
I can’t get it through my head
Though it’s been so many years
My mummie’s dead
I can’t explain
So much pain
I could never show it
My mummie’s dead
Veranderende perspectieven. Identiteit. Wie is wie?
Was John Lennon de eertse Beatle die de Beatles verliet? Waarom?
Ik ben zo’n sufferd die de LP Sometime in New York city weggegeven heeft. (En de CD ontbeert veel live opnamen.) Maar dit terzijde.
Lennon Rocks en alles blijft eeuwig verschuiven.
1981
Bijna niemand luisterde naar de live-opnammen.
Pas na de dood kreeg geluid een andere betekenis.
1981, ik was 14 en luisterde vooral naar de live opname, omdat die zo vervreemdend aanlokkelijk waren.
Je moeder verliezen is ingrijpend. John verloor haar meerdere malen. Diepe pijn. Dat moest ie kwijt. RIP Julia. RIP John.
Het lijkt wel de tijd van het jaar. Op diverse schrijffora worden muziekale iconen poëtisch geëerd deze week. Ik kwam The Beatles, Jimi Hendrix en nu John Lennon solo tegen. Leuk!
Mooie gedenking van John