Samen met mijn Frits wandel ik langs de Zeeuwse kust.
Fris, maar heerlijk die zoute smaak op mijn lippen, loop ik een nu al herfstig vochtige duinlucht in te ademen.
Frits snuffelt op zijn gemakje, ineens kijkt hij op.
Er komt een bakkoe bakfiets voorbij met een zingende dertiger vrolijk lachend achter het stuur. In de bak zit een jonge vrouw met Noorse muts op en naast haar, een meisje van een jaar of vijf. Een vrolijk stelletje.
Ze blijven vandaag in mijn gedachten hangen.
’s Avonds als ik Frits weer uitlaat, zie ik ze terugkomen, de man nog even energiek ogend, de vrouw vermoeide blik, maar gelukzalig, haar meiske tegen zich aan gedrukt.
Een schietgebedje geef ik hen mee…

@Marie: mooi plaatje, ik zie ze voor me. Wat lief dat je ze een schietgebedje meegeeft.
Zoals bij je meeste stukjes geef je warmte mee aan deze soms kille wereld. Dank je Marie.
Lisette, dank voor je compliment, het doet me goed.
Er zijn mensen die een schietgebedje zó nodig hebben.
Levja wat een fijne woorden heb je voor mij, ik merk bij jou ook een warme kijk op het leven in je stukjes.
Er is al zoveel negativiteit, beetje tegenwicht haalt mensen misschien over de streep, hoop ik maar.
Een warm verhaaltje, mevrouw van Overloon, alleen is een schietgebedje hier niet op zijn plaats.
Een schietgebedje doe je in geval van nood.
http://www.encyclo.nl/begrip/schietgebed
Mooi Marie, fijn dat je genegenheid kunt voelen voor zo maar “vreemde” mensen. Het zien van hun geluk is ook jouw geluk. Een hartje waard!