“Eigenlijk is het een uitkomst.” De muizige vrouw voor me grijpt de grote tas op haar schoot steviger vast, alsof ze daarvan bevestiging verwacht. Haar bejaarde buurvrouw blijft zwijgend voor zich uit kijken. “Nu kan hij tenminste met je mee. Die vrouw van het bejaardenhuis zei toch dat dat echt niet kon. En je verhuist over twee weken al.”
De oudere vrouw draait haar gezicht naar het raam. Er loopt een traan over haar gerimpelde wang.
“We zoeken wat moois uit, voor in je buffetkast. Van zilver. Of porselein.”
Stilte.
“Bij mij kon hij niet, dat wil Henk niet, dat weet je toch,” klinkt het smekend.
De bus stopt en de vrouwen stappen uit. Langzaam lopen ze richting het dierencrematorium.
Beste Odilia, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie