Schrijf mee!
« »

Familie, Mensen

De kater

30 augustus 2017 | 120w | Odilia | 5 |

“Eigenlijk is het een uitkomst.” De muizige vrouw voor me grijpt de grote tas op haar schoot steviger vast, alsof ze daarvan bevestiging verwacht. Haar bejaarde buurvrouw blijft zwijgend voor zich uit kijken. “Nu kan hij tenminste met je mee. Die vrouw van het bejaardenhuis zei toch dat dat echt niet kon. En je verhuist over twee weken al.”

De oudere vrouw draait haar gezicht naar het raam. Er loopt een traan over haar gerimpelde wang.

“We zoeken wat moois uit, voor in je buffetkast. Van zilver. Of porselein.”

Stilte.

“Bij mij kon hij niet, dat wil Henk niet, dat weet je toch,” klinkt het smekend.

De bus stopt en de vrouwen stappen uit. Langzaam lopen ze richting het dierencrematorium.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Odilia of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »