Zachtjes aai ik je grijze neusje. Je ogen glimmen me tegemoet, kijken me speels en doordringend aan. Je buik ligt bloot. Ik kan het niet laten om je ook daar even lekker te kriebelen. Mijn katertje, mijn knuffelkont.
Alleen bij mij kwam je op schoot. Je strekte je zware, zachte lichaam uit. Je voorpootjes trokken de nageltjes langzaam in en uit. In en uit. Je duwde je koppie hard, dwingend in mijn hand. Ik glimlachte. Je spinde. We genoten.
Nog een keer aai ik over je buikje. Hard en omgeven door apps. Ik druk een kus op mijn vinger en zet die tegen het beeldscherm. Slaap lekker, lieve Freddie. Ik zie je straks weer, als ik mijn iPad weer open.
@Nienke: Weet dat ik je graag lees. Deze vind ik wat vaag. Maar dat kan geheel aan mij liggen, natuurlijk.
Hahaha! Maar ik begrijp je wel een beetje, @Levja. Oude tekst van me, over Freddie de kater die ondertussen alweer twee jaar dood is. Heb zijn foto nog een aantal maanden als achtergrond gehad op mijn iPad. Ziedaar, de apps, het beeldscherm en de harde buik 😉