Ik word triest als ik de hoeveelheden minderwaardige lasagnes in de winkel zie. Ik word nog triester als ik bedenk dat ik ook bloempapbrij at in de tijd dat ik geen tijd had om zelf te koken. Lasagne maken is een kunst die steeds maar minder mensen beheersen. Onze smaakpapillen kalven af. Maar met mijn smaakpapillen is gelukkig nog niks mis, integendeel: toen ik de cursus van de smaaktesten voor sommelier volgde, slaagde ik daarin met vlag en wimpel.
Eén keer proefde ik een verrukkelijke notenlasagne met walnotendopjesolie. Er zat een smaakje in dat ik nergens kon thuiswijzen. Sindsdien was ik steeds op zoek naar dit onbekende smaak-element.
Gisteren vond ik het! Toen ik een eitje had voor mijn ontbijt.
De Italiaanse keuken zegt het: hoe eenvoudiger Hoe beter.
Jouw smaak is eizersterk ?!
@Nele: of was het de fibronil, dat in het eitje zat?
het eitje weer trouw.
Leuk verhaal Nele