‘Van harte, Wim, en nog vele jaren.’
Wim zet zijn o-wat-heerlijk-gezicht op als tante José de fles wijn tevoorschijn haalt. Al een paar jaar drinkt hij niets meer, maar ieder jaar weer brengt ze hem een fles. Hij zegt er maar niets meer over, ze onthoudt het toch niet.
…
‘Moet je eens zien: al die flessen wijn. Hij zou toch niet meer drinken? Geen wonder dat hij is opgenomen. Zijn lever, zeiden ze,’ zegt buurvrouw.
Haar man kijkt rond. ‘Ik zie anders nergens lege flessen.’
‘Die heeft hij natuurlijk weggegooid.’ Buurvrouw stopt de volle flessen in haar tas en loopt het plein op. Daar zet ze ze bovenop de glasbak.
‘Een stiekeme drinker, wie had dat gedacht,’ zegt ze hoofdschuddend.


Gebaseerd op deze foto’s; https://www.facebook.com/janvangorselen/posts/10211671400613268?pnref=story
Oh ja dit is een goed verhaal?Aannames verschrikkelijk. Ik ben groot aanhanger van ANNA ( Alijd Navragen Nooit Aannemen)❤️Heel goed neergezet
Prachtig (voor)oordelen weergegeven.
@Nancy B en @Levja, dank voor jullie reacties.
Geweldig, Marlies. Mooi weergegeven deze zure buurvrouw. Alleen verbaast het mij dat ze de flessen op de glasbak zet en niet mee nar huis neemt. Zo’n type is het wel, commentaar op het drinkgedrag van anderen en dan ’s avond, klok, klok, klok.
Dank je, Marceline. Blijkbaar is ze zo’n type niet. ?
Leuk stukje!
De burgerlijke vooroordelen goed herkenbaar!
Heel treffend verhaal, Marlies, over het leed van aannames en vooroordelen.
@jesse en @nel, dank voor jullie reacties.
Hoi Marlies, hilarisch! Mooi neergezet die tante José en de buurvrouw! <3