Ik eet mijn brood, whiskey on the rocks, en zet mijn guitaar in de hoek van de kamer. Uitgespeeld. Klaar. Droef bezie ik de kamer van mijn leven die ik niet meer zal betreden en draai alle deuren mijn rug toe. Hoe mooi was het leven voor de anderen.
Diep in de morgen, vroeg in de nacht. Het is zaterdag, de jeugd gaat uit. Ik zie het, ik voel het, hier is het eind. Jong worden doe ik niet meer. Vliegen is het enige dat ik nog wil. In een stad die mij verstikt. Alles gezien. Vanuit kikkerperspectief. Met zware bas en boose. En nu nu mag ik het vaarwel zeggen. Mijn vermoeide leven. No more music in my saterdaynight.
Mien, je laat een sombere kant zien hier.
Ik geniet van je bijzondere zinnen, hartje.
Misschien een ander instrument, dat je ziel weer positief kan stemmen?
http://youtu.be/pwBLnnxCJBQ
Mien: het eeuwige schisma tussen passie en nuchterheid.
Zolang je niet vlucht in beneveling maakt dat het leven juist mooi en interessant.
Dat heb je mooi gezegd / geschreven Berdien.