‘Mevrouw Wolff, wij gaan u een aantal vragen stellen.’
‘Ik weet het commissaris.’
‘Brigadier, mevrouw. U weet dat we meerdere getuigen van uw daad hebben?’
‘Dat lijkt me evident. Alle leden van De Drielaagse Lappendeken waren vandaag aanwezig.’
‘We zijn vooral benieuwd waarom u mevrouw Deken heeft vermoord. Diverse getuigen, uh, leden zeiden dat u erbij schreeuwde dat ze moest stoppen met patchen. Bij elke steek in haar nek herhaalde u dat volgens hen. Stop met patchen.’
‘Zei ik dat? Ik kan het me niet herinneren.’
‘Echt niet? Weet u nog wel dat u haar met uw patchnaald in haar nek stak?’
‘Patchnaald? Mafkees! Quiltnaald! Ik patch niet, ik quilt. Wij quilten. Drie lagen, commissaris. Maar Deken patchte maar door ..’


Mevrouw Wolff heeft groot gelijk! Die Deken had er zelf om gevraagd, want je hebt patchen en je hebt quilten, verschil moet er zijn. Lees er ‘Erik of het klein insectenboek’ er maar op na! Dat zo’n brigges dat nou niet snapt, de sufferd!
Verdomd goed verhaal, H2OWritez! Hulde! En een hartje! <3
Wat een mooie woorden Ton. Dank je wel. Ik moet eerlijk toegeven dat ik Erik niet in mijn gedachten had bij de conceptie van dit stukje. Eerder vroegere discussies van quiltende familieleden. Zover bekend heeft mevrouw Wolff spijt betuigd na dit verhoor en zit haar straf uit in de penitentiaire inrichting West-Beemster (gespecialiseerd in reïntegratie hobby-delinquenten).
Goed verhaal, H2OWritez
Ingenieus bedacht.
Het is de kunst om te stoppen met je hobby voordat het een obsessie wordt. Beeldend geschreven.
Moorddadig bizar. En mevrouw Deken heeft mijn hart gestolen.