Vlinders, uit het niets.
Zijn het mijn altijd aanwezige ‘sluimertjes’? Zij kriebelen een beetje, rekken zich dan uit om daarna weer verder te soezen.
Dat is de liefde voor mijn man.
Zijn het mijn ‘knaagjes’? Altijd zeurend en knabbelend, vragend om aandacht. Treiterend, klagend over gebrek en leegte. Springend als lekkere geuren binnendringen.
Dat is de liefde voor eten.
Nee, deze zijn anders, voorbijgangers. Ze strijken hun vleugels hard langs de wand van mijn binnenkant. Van kriebeltje naar krevel. Net wel of toch niet uit te houden. Het is de liefde voor het leven.
Dan kijk ik het journaal. Allen vallen dood. Alleen mijn ‘sluimertjes’ zijn er nog en een paar motten op zoek naar licht in deze plotse duisternis
Hoi Nancy,
wat een mooie beeldspraak, die vlindertuin van jou!
Ik zit erbij, zo voelt het, omdat je het zo machtig mooi verwoordt!
Kijk, daar komt net weer een vlindertje langsfladderen, in de vorm van een <3 , dat moet vast je liefde voor het schrijven zijn, Nancy, want dat doe je heel goed!
Chapeau!
<3
@Ton, dankjewel, wat een lieve woorden weer, ik vang het schrijvershartje en bewaar het in mijn vlindertuin?
@Nel, dankjewel?
een hartje voor jouw sluimertjes!
@Marcelina, dankjewel?
Wat een prachtig stukje Nancy!
Dankjewel Hekate?
Heel mooi, Nancy!
@Irmamoekestorm dankjewel??