Aan de vloedlijn staat een oudere vrouw middenin het zeeschuim, haar intens vermoeide ogen kijken mij aan.
‘Jolien, ben jij het?’ vraag ik.
‘Ja, Marie, jij bent niets veranderd,’ haar gulle lach van vroeger komt weer tevoorschijn!
‘Jij was ineens verdwenen in de derde klas van het gymnasium, we hoorden niets meer van je en nu zie ik je hier!’ zeg ik.
‘Marie ik was zwanger. Ik wilde het kindje houden en beviel bij de ‘zusters’ van kleine Jolien. Het was moeilijk, maar oh zo waard! Mijn dochter werd groot en wat denk je, werd ook zwanger op haar veertiende! Samen voedden we weer een kleine Jolien op. En jij, kinderen?’
‘Nee,’ en ik kijk liefdevol naar mijn vierbenige Frits.
« Te laat (fictie)
Ik heb nog nooit een acht gehaald (slot) »
« Te laat (fictie) Ik heb nog nooit een acht gehaald (slot) »
Communicatie
l’Histoire se répète
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marie van Overloon of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Te laat (fictie) Ik heb nog nooit een acht gehaald (slot) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat een leuk verhaaltje
Hoe zacht de tragiek weergegeven.
Een <3 voor dit verhaal, Marie.
Marie: Frits in een bijrol en toch voor jou nr 1, mooi geschreven verhaal.