Bij alles wat ik doe trapt mijn lichaam op de rem en schreeuwt tegelijkertijd een stem dat ik mij niet zo moet aanstellen. Die stem dat is Truus.
Ik ben me nooit echt bewust geweest van haar aanwezigheid totdat ik hoorde dat ik chronische ziek ben. Mijn werk heb ik moeten opgeven en vanaf dat moment laat Truus echt van zich horen.
Ze is altijd bij me geweest en probeert al jaren mijn zelfvertrouwen te ondermijnen. Mijn pech dat ik ziek ben is ook de hare. Hierdoor heeft zij haar hoofd te ver boven het maaiveld uitgestoken en haar ware aard laten zien.
Ja, mijn niet helpende gedachte heeft een naam maar haar invloed mag geen naam hebben. Dag Truus!
Mooi geschreven voor mij op meerdere vlakken herkenbaar verhaaltje
Dankjewel Miriam
Hoi Nancy, je krijgt me weer stil.
Prachtig, gewoon, ik ben zeer onder de indruk. Van je verhaal, maar vooral van je kracht om met Truus af te rekenen!
Een dikke duim en een extra <3 voor jou.
@Nancy. Wat indrukwekkend mooi. En er staat niet fictie boven je verhaal. Een hartje, ook onder je riem!
Toch even: chronische ziek moet zijn chronisch ziek.
Heel goed de strijd van de hp verwoord door het geven van een naam.
@Ton, dankjewel. Fijne reactie. Vond het wel een uitdaging om dit in 120w te krijgen.
@Han dankjewel, inderdaad geen fictie. Voordeel van alles is dat schrijven me helpt en ik het ook nog eens een heerlijke hobby is. Oeps ja chronisch natuurlijk. Het was 250w en met het 120w-proof maken moest ik zinnen aanpassen. Slordig. Straks even met Eva praten, zag dat de zaak een vervolg heeft gekregen;-)
@Nel dankjewel