Ik ren zo dicht mogelijk langs de kustlijn zonder natte voeten te krijgen. Het zeeschuim ontwijk ik met soms vreemde sprongen; een kinderlijk spelletje dat niet kinderachtig is. Aan de kust ben ik weer even kind.
Een brede, getatoeëerde man rent me tegemoet. Hij heeft iets wat ik alleen maar in de koelkast heb: een sixpack.
Hij gooit een plastic flesje in zee. Zal ik er wat van zeggen? Even is er oogcontact. Hij houdt zijn pas wat in en ik versnel. Vooroordelen worden vaak bevestigd.
De stookolie die we vroeger met stukken zeeschuim van onze voeten schraapten, zie ik niet meer.
Schone zee? De plastic soep wordt maar moeizaam opgeruimd. Nog moeilijker is het de mentaliteit schoon te maken.
Dag Han, een (bijna) beregoed verhaal, maar de moralistische afronding doet daar afbreuk aan. De ‘boodschap’ blijkt al uit het verhaal zelf (2de alinea). Dat zeeschuim is 2 x een ijzersterk beeld.
Goed verhaal Han, zeer beeldend, vleugje humor en ja een moraal.
Han de grote verschillen neergezet met humor en ernst. Knap stukje
Ben het dus helemaal met nancy B eens, maar vind dat je de moraal moet opnemen in het verhaal (dialoog, handeling), niet als uitleg.
@Frank. Dank voor je reactie. Doorgaans schrijf ik juist in dialogen; zie bv. mijn voorlaatste stukje “Gojibes-typetje’. In dit geval is er geen dialoog mogelijk: ‘Zal ik er wat van zeggen?’ ‘De man houdt zijn pas in’. Dit geeft tevens de moraal weer en de mentaliteit van de man.
Ik ren snel door, wat al de handeling weergeeft. De afsluiting, na de witregel, is mijn overpeinzing tijdens het hardlopen. Overigens prettig kennis te maken.
@Nancy B, @ Berdien. Hartelijk dank voor jullie leuke reactie!
Hoi Han, als overpeinzing kan ik het beter plaatsen. Mijn suggestie is ‘m onderdeel te maken van de handeling van het hardlopen. Is ook een mooie tegenstelling: het harde lopen en het overpeinzen. Ik verzin maar wat… En ook ik vind het prettig kennismaken hier.
Herkenbaar, het iets willen zeggen maar niet durven. Ik vrees dat de soep nooit meer opgeruimd raakt, heelder plasticeilanden drijven er inmiddels in zee.
Ik val over “stukken zeeschuim”, bij stukken denk ik aan iets solide. Volgens mij kun je het woord stukken gewoon weglaten.
@Frank. Dat zou kunnen, maar ik heb hiervoor gekozen. Bedankt voor het meedenken.
<3 Hihi, ik zie de HP versnellen. (Zou ik ook doen als beren bozig kijken.)
A message in a bottle… Een verhaal met een moraal is niet mis, want dat betekent meestal dat je iets te vertellen hebt.
De twee laatste zinnen zou ik evengoed veranderen om je stukje sterker te doen uitkomen.
De soep wordt immers steeds maar dikker en er bestaat geen schoonmaakmoraal, en als die al zou bestaan is het eigenlijk geen schoonmaakmoraal, nuchter bekeken, om maar wat zout op de slakken te leggen… Gooi het in de vuilbak, breng het naar het containerpark, of veeg het onder de mat, het zijn gewoon allemaal afvalverplaatsingen.
@Hekate. Stukken zeeschuim zijn ook solide! Waar de vogels hun snavel aan aanscherpen. (De schelp van een inktvis.)
@Nele. Hartelijk dank. (Hartje is niet doorgekomen, voor de goede orde). Gelukkig ben ik snel! Nee, de laatste zinnen verander ik niet; juist om tot uitdrukking te brengen dat de stookolie verdwenen is om plaats te maken voor het plastic. Ondanks is er na een Nederlandse uitvinding een start gemaakt om de ‘soep’ op te ruimen. Het blijft een mentaliteitskwestie.
@Han is goed hoor. Ik ben zojuist ‘vriendin’ geworden van de Plastic Soup Foundation. Die mensen doen goeie dingen. En er zijn er die hele of halve marathons lopen om geld in te zamelen voor de stichting. Ik hoop dat ze daarmee veel plastieketende beestjes kunnen kweken. (Wasmotten en bacteriën.)
@Nele. Een mooi initiatief!
Groots stukje, Han. Ook één van mijn ergernissen. Goed verwoord in deze column!
@Irmamoekestorm. Hartelijk dank!
Han, goed dat je aandacht schenkt aan deze problematiek.
Prima verwoord.
@Nel. Dank je wel!
Koraalmoraal. Mooi.