De molen draait overuren. In de juiste kadans is het nog pakweg twee uur fietsen. Berg op, berg af. Het is warm, heel warm. De camera zoomt in. Het zweet staat bij iedereen op het voorhoofd. De pedalen gaan op en neer. Een enkeling telt de omwentelingen. Uit verveling? Wie weet. Drie miljoen gemiddeld per etappe.
Het is een kwestie van telkens tot honderd tellen en dan een krasje schuren in de lak. Anders is er geen volhouden aan. Het schuren gebeurt ook ergens anders. Naarmate de finish in zicht komt schuurt het ook harder. Het zeem in de broek nadert zijn absorptievermogen. Dat betekent dat sommige fietsers reeds beginnen te lekken. Nog effe doortrappen. Helaas weldra met pijnlijke gehaktballen.
Cadans met een K? Komt vast door de pijnlijke gehaktballen.
Ach Eeald, we weten allemaal wat we bedoelen, nietwaar?
Natuurlijk, Mien. Zullen we alle spellingsregels maar meteen overboord gooien?
Neuuhhhhh …
Neuuhhhhh? Dat is in elk geval volkomen correct gespeld.
Nu maar hopen dat Tom er geen las van krijgt. Van pijnlijke gehaktballen. Quintana en Nibali wens ik ze wel toe. Watjes!
@ Mien; geen verstand van fietsen, maar dit lijkt me wel treffend!
Met een grote grijns gelezen.
En de ritmische beweging wordt vlgs de dikke van D met een c gespeld, het heeft echter mijn leesplezier niet verpesdt (ja, gewoon met dt, ns kijken of dat ook overkomdt, haha).
Shit, hebben ze hem vandaag toch nog bij zijn ballen genomen, Quintana en Nibali. Hopelijk gaat het morgen beter.
@ Mien: verdorie! Da’s goed!!! Prettig te lezen en met inzicht geschreven. (Beetje Tim Krabbé-achtig = compliment hoor)