Aan het einde van haar leven zag ze nog nauwelijks. Lezen en borduren kon ze alleen met een loep, maar ze ging door. Met borduren dan – dat lezen kon haar gestolen worden zolang ik er was om voor te lezen. Ze werkte aan een tafelkleed. Een project van jaren met miljoenen kruissteekjes, vakkundig tussen de fijne draadjes van het linnen gepikt onder een vijfmaal vergrotende lens.
Terwijl ik hardop voorlas uit de Metamorfosen bewogen haar reumatische vingers traag tussen linnen en borduurzijde in wel vijftig tinten wit. Bij het laatste lelietje-van-dalen prikte ze in haar vinger. Een grote droppel bloed bevlekte het kleed. ‘Potverdriedubbeltjes,’ vloekte ze.
Telkens wanneer ik mijn tafel dek met haar bevlekte doodskleed, vloek ik hardop potverdriedubbeltjes.
Een mooie ‘Carree’ weer, Simone.
Naar mijn idee hadden er voor de leesbaarheid nog twee komma’s bij gemogen:
gestolen worden, zolang
doodskleed, vloek ik
@Simone. Heel mooi!
vijf maal moet zijn vijfmaal. De komma’s, zoals Ewald aangeeft, zou ik juist niet plaatsen. Het leest mooi snel zo.
Dank heren @Han en @Ewald. Ik ga voor het compromis; de komma achter dooskleed komt er, de ander niet. Shit Han, je hebt gelijk over die vijfmaal. Wat moet dan nu het 120e woord worden? Twijfel…
@Simone. ‘Dooskleed’? Wat is dat, haha! Sorry, kon het niet laten.
Prachtig en beeldend stukje, Simone!
Over die komma’s is genoeg gezegd. Ik twijfel alleen over die ‘reumatische vingers’. Voor mijn gevoel kun je het wel over een reumatische aandoening hebben, maar niet over reumatische vingers. Ik zou er iets als ‘door reuma misvormde vingers’ van maken. Een woord over heb je vanwege dat vijfmaal toch al. 😉
We vragen het @Han: reunatische vingers? Bestaan die? Dooskleden niet, da’s een kennelijke vertikking;-) Best leuk als themawoord voor volgende week!
@Hay en Simone. Ik denk dat je gelijk hebt, Hay. ‘Kromme vingers’ zou simpelweg ook kunnen.
@Simone. Bij dooskleden denk ik aan heel iets anders…
Naar mijn idee mag de schrijver zich de creatieve speelsheid permitteren, zoals de dichter dichterlijke vrijheden, om door reuma aangetaste vingers reumatische vingers te noemen.
Reactie verwijderd. Hoorde onder een ander stukje.
@Ewald en @ Simone. Het ging bij mijn stukje niet om onhandigheid, maar dat stelletjes vaak ruziemaken bij het klussen.
Doe mij maar een schaamlapje. Ergens in het midden. Zonder komma’s graag. ?
Mooi stukje. ?
Han, hoort jouw laatste reactie niet onder een ander stukje?
Ewald. Ach, sorry. Ik raak in de war van Ikea.
IKEA brengt wat teweeg!
Ewald, als ik aan IKEA denk word ik al moe.
Subliem Simone. Ik had de titel 50 tinten wit nog treffender gevonden. Maar wie ben ik?
Ik sluit me aan bij Levja, wat de titel aangaat.
En wie ben ik dat ik de HP niet begrijp? Had zij geen Vanish-Oxy-Action in huis? Of wat zuurstofwater? (Daar krijg je de vlekken er wel mee uit.) Koestert de HP het bloed van de overledene als een relikwie of is zij gewoon lui of onhandig? Dit stukje doet me denken aan de lijkwade van Turijn.
Komt er een vervolg?
Simone: Mooi verhaal zonder overdreven sentiment. De reumatische vingers is een gebruikelijke omschrijving, het geeft daarnaast hier nog meer nadruk op het doorzettingsvermogen.
Echt mooi
mooi stuk Simone!
Dank @Jose, @o-verschreef en @Berdien! Deze week geen tijd gehad om alle stukjes van anderen te lzen; sorry! Ga ik nog proberen te doen.
@Levja en @Nele: jullie hebben gelijk. De titel is aangepast. En Nele, in die tijd was er nog geen Vanish. Bovendien is linnen een moeilijke stof met een open structuur en met tere borduurzijde erop is het lastig deppen, laat staan boenen! De oplossing was weken in melk en uitspoelen. Het is altijd een lichte beige vlek gebleven aan de rand van het kleed; niemand die het ziet behalve de HP.