Ooit, zo had ik me voorgenomen, zou ik het afmaken. Niet alleen voor mezelf, maar juist voor hem: mijn vader.
Wat was ik trots op hem, dat hij het had gedaan. Tenminste… niet helemaal. Daarom zou ik dat voor hem doen. Hij kon er immers niets aan doen dat hij in Harlingen van het ijs werd gehaald tijdens die barre tocht van 1963. De hel.
Vele winters oefende ik met mijn, door hem gekregen, Noren. Door de knieën, links, rechts. Net zo dikwijls overhandigde ik hem in gedachte het zo felbegeerde kruisje.
Totdat er, zomaar op een dag in mei, een andere K op mijn pad kwam. Eentje die een cruciaal ledemaat opeiste en al mijn plannen en dromen doorkruiste.
Een barre tocht in alle opzichten. Keerzijden knap beschreven. Rest een troostvol hart.
Dank je wel, Mien. Dat had ook een mooie titel geweest.
Schaatsen is er niet meer bij, maar met je schrijftalent en je fantasie, kom je toch een heel eind en mag je vader trots op je zijn.
Dat is zo, Ewald. Dank je wel!
Mooi, Irma. Over idealen en wat daar van terecht komt. Misschien goed om onze tradities eens onder de loep te nemen. Om er maar een paar te noemen: Elfstedentocht, Songfestival, Nederlands Elftal, niet meer de grandeur van vroegere tijden.
Irma, heel erg mooi en ontroerend. Ik viel even stil. Ik sluit me aan bij de woorden van Ewald en wens je heel veel sterkte.
Liefde en schaatsambitie zo pijnlijk doorkruist.
Dit stukje komt binnen, Irma!
Die K. Die plannen en dromen doorkruist. Wat K je ook afpakt Irma, je tekst is voller dan vol. Dank!
@Irma. Als schaatsliefhebber en nog steeds lid van de Elfstedenvereniging: wat mooi en indrukwekkend. Maar bovenal: een mooie ode aan je vader.
Moed. Meer kan ik niet aangeven. Die moed is jou gegeven, Irma
Dank voor jullie hartverwarmende reacties. Klinkt gek misschien, maar dat doet onnoemelijk goed ❤️.
Het komt je zo toe Irma