Ooievaar,
Lepelaar.
Takkendief.
Ooievaar heeft de kindertjes lief,
zingt ze zacht, terwijl ze boven de wieg gebogen staat. Ze kijkt naar de slapende baby met plakkende zwarte haartjes. Haar rieten tas heeft ze in een hoek van de kamer neergezet.
`Wie bent u?’ vraagt plotseling een heldere stem. Ze ziet een meisje met krullend haar.
`Ik ben een fee,’ antwoordt ze.
`Zo’n fee waarover mama voorleest uit het sprookjesboek?’
`Ja precies, dat begrijp je goed. Laat me maar even alleen met de baby.’
`Ik weet niet, of ik jou wel aardig vind.’
`Ga nu maar.’
Ze tilt de baby vanuit de wieg in de mand en loopt naar buiten. Rechtstreeks naar de grote plas. In de verte kleppert een ooievaar.
Oh jee Nel, ik krijg er kippenvel van.
Prachtig weergegeven, dit drama.
@Nel: hè get, ik vrees het vervolg…
Dank je wel, Marceline.
Lisette, misschien loopt het goed af: Mozes werd ooit door de prinses gevonden. Ook hij dreef in zijn biezen kistje dat op het water.
Dat vind ik een mooie invulling Nel.
Huiveringwekkend. Mooi hoe je de intuïtie van het kind beschrijft.
Ik las gisteren net in de Guardian een artikel over een premature baby die ontvoerd werd uit de couveuse, gelukkig was dat een verhaal met een happy end, bij dat van jou krijg ik inderdaad een ander gevoel.
Dank je wel, Niceway.
Hekate (en Marceline), ik heb maar een vervolg geschreven. 🙂
Nel: sterk staaltje spanning opbouwen. Is dit nu een cliffhanger?
Nel, heel spannend! Maar ook heel mooi, ben benieuwd naar je vervolg!
Wat een luguber stukje, heel echt… ga gauw deel 2 lezen…
@Nel. Wat luguber!
<3 Spannend. 🙂 Dit is nog een keer een echte feeënmoei! Feeënmoeien zijn meestal erg bemoeizuchtige tantes, en ze worden doorgaans veel te lief voorgesteld… Maar jij hebt dat dus niet gedaan. Hoedje af.
Dank je wel, Berdien. Het was inderdaad een cliffhanger, want ik schreef deel
2. 🙂
Ton, dank voor je reactie.
Irma, Han, inderdaad luguber.
Dank je wel, Nele. Ik heb het woord feeënmoei niet eerder gehoord. Weer iets geleerd. In moei zit bemoeien. Ik zie die tantes voor me.
Sterk stukje dat aan kracht won na het lezen van het vervolg, maar op zich ook staat.
Dank je wel, Josë.
Interessant effect van het lezen in combinatie.
Ook ik vind de twee delen bij elkaar grandioos, maar los staan ze ook sterk.