Vermoeidheid heeft mijn gedachten vertroebeld en laat mijn handen beven. Ik leef al dagen op droge koek en op de hoop dat de strijd tot een eind zal komen. Niemand die meer weet waarom we juist nu, juist hier zijn. God en vaderland. Tot aan de dood.
Het zwijgen wordt doorbroken door harde grappen en korte momenten waarop we de vijand onder vuur nemen.
Hoog in de lucht nadert een stip. Een duif, vermoed ik. Waar is zijn olijftak? Ik leg mijn geweer aan. Nee, geen duif. Een ooievaar. In lome vleugelslag nadert hij snel. Een bundel in zijn snavel.
Ik laat mijn armen zakken, richt me op. Terwijl een kogel mij raakt, zie ik hoe het pakketje afgeleverd wordt.
« De zwarte met de witte buik
De vos en de vogels »
« De zwarte met de witte buik De vos en de vogels »
Maatschappij
Leven
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
10 reacties
Reageren
« De zwarte met de witte buik De vos en de vogels »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@ Hadeke. Knap geschreven, die absurde vleesmolen.
@Hadeke: mooi, en ja, de belangrijkste dingen gaan altijd voor.
Een onbedoelde opoffering, ook in tijden van oorlog gaat het leven door. Sterk stukje, Hadeke.
Hadeke: sterk geschreven, uitersten in het leven (en de dood).
Prachtig Hadeke. Een oerknal.
Goed geschreven, Hadeke. Het leven gaat door, ook in de oorlog.
Mooi! En hoe passend bij vandaag….
Dank voor de reacties en ja, niet toevallig deze week geschreven.
Een prachtig geschreven verhaal over verwoesting, leven en dood.
strijdend ten onder Hadeke.