Schrijf mee!
« »

Maatschappij

Leven

2 mei 2017 | 120w | Hadeke | 9 |

Vermoeidheid heeft mijn gedachten vertroebeld en laat mijn handen beven. Ik leef al dagen op droge koek en op de hoop dat de strijd tot een eind zal komen. Niemand die meer weet waarom we juist nu, juist hier zijn. God en vaderland. Tot aan de dood.
Het zwijgen wordt doorbroken door harde grappen en korte momenten waarop we de vijand onder vuur nemen.
Hoog in de lucht nadert een stip. Een duif, vermoed ik. Waar is zijn olijftak? Ik leg mijn geweer aan. Nee, geen duif. Een ooievaar. In lome vleugelslag nadert hij snel. Een bundel in zijn snavel.
Ik laat mijn armen zakken, richt me op. Terwijl een kogel mij raakt, zie ik hoe het pakketje afgeleverd wordt.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

10 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »