Ik heb een nadelige karaktertrek: ik kan geen vlieg kwaad doen. Laat staan doodslaan, ik moet er niet aan denken. Zulke geplette-uit-elkaar-bloederige-stukjes vlieg tegen mijn raam. Nachten zou ik er niet van slapen en als ik dan mijn ogen tevreden sluit, zou dit beeld weer opdoemen in mijn dromen. Als het donker is, wordt zoiets alleen maar erger, toch?
Maar ja, wat te doen met een grote bromvlieg in je kamer?
Ramen open, maar daar gaat hij niet heen!
Met een theedoek proberen te vangen. Na drie pogingen denk ik hem te hebben. Gauw mijn raam open en de theedoek openslaan en ja, daar gaat hij. Op weg naar de geurige mestweiden. Goede reis, wens ik mijn gevleugelde vriend na.

Jij verdient een plekje in de hemel, Marie.
En ik schrijf het weer Marie: Mooi mens.
@Marie. Ik ben een dierenvriend. Maar dit gaat wel heel erg ver.
Van mij ook een hartje. Gewoon omdat het zo lief klinkt! Ik vroeg me wel af of je een “nadelige karaktertrek’ kunt hebben. Taalkundig bedoel ik.
Leuk en heerlijk om te lezen. Ook een hartje van mij!
Santa Maria, de moeder van Franciscus.
Nobel hart met de vriendelijkste pen.
Ewald, dank je wel!
Levja, jij ook zeer bedankt! Dat vind ik ook van jou!
Han, daarom een nadelig karaktertrekje, een muis tracht ik te vangen met een diervriendelijk kooitje om hem uit te zetten in een weiland. Een vriend zegt altijd, die muis is sneller terug bij jouw huis dan jij! Mijn echtgenoot neemt andere maatregelen.
Arjan bedankt, ik begrijp je opmerking. Tja, schrijversvrijheid?
Marceline, dank je dat je het een prettig lezen stukje vindt, daar schrijf ik voor!
Berdien, wat een mooi compliment, maar dat ben ik geenszins volgens mijzelf hoor!