Ik lig op mijn rug en ik kijk naar het plafond dat voortdurend verandert. Het gras is mals en zacht, het sprietje in mijn mond smaakt naar sap van lentegroen.
Op de wind na, is er geen geluid te horen. Muzieknoten zingen als donsjes in mijn hoofd. Dat is meer dan genoeg. Twaalf achtste noten in een metrum, oftewel zes hele tellen in een maat. Je zou er gras van kauwen.
Iemand zei me ooit eens dat ik een koe was. Omdat ik mijn kind borstvoeding gaf. Nu is het grappig. Nu zou ik de stier van een gepast antwoord kunnen voorzien. Maar nu is alweer te laat.
De weiden van niemandsland bevallen me zeer. Heremiet. Het misstaat me niet.


@Nele. Heel mooi stukje met een prachtige laatste zin.
@Han: dankjewel. Ik wou een rustig stukje schrijven. Ik hoop dat het gelukt is.
Nele, dat is zeker gelukt.
\o/
Deze is prachtig, Nele!
Nele mooi! Oneindig en tevreden.
Heel mooi, Nele. Voor mij -als liefhebber van koeien, zie ‘Bevrijd’ ‘- een lust om te lezen
@Ewald, @Berdien, @Nel: merci. 🙂
Je stukje bevalt mij uitstekend. Is Nuvole Bianche ook niet een lied? Ik zoek het later op!
@Levja: https://youtu.be/tWvV1clMZmE (Ik ben het aan het leren, momenteel op pagina twee van de negen. Het wordt tijd dat ik weer les krijg, raak met mijn vingers in de knoop op pagina drie. 🙂 )
Mooi Nele en de zin: nu is alweer te laat, gaat het ons allemaal niet zo? Zo’n akelige inbreuk op jouw leven. Prachtig met de link hierboven, veel succes met studeren.
Prachtig muziekstuk ook Nele. Ik hoop dat je het in de vingers krijgt, want lijkt me geweldig als je dit kunt spelen.
@Nele, ik heb de muziek gehoord, en geniet nu ook vsn jouw donsjes!