Schrijf mee!
« »

Column, Cultuur, Natuur

Nuvole Bianche

29 april 2017 | 120w | nelededeyne | 7 |

Ik lig op mijn rug en ik kijk naar het plafond dat voortdurend verandert. Het gras is mals en zacht, het sprietje in mijn mond smaakt naar sap van lentegroen.
Op de wind na, is er geen geluid te horen. Muzieknoten zingen als donsjes in mijn hoofd. Dat is meer dan genoeg. Twaalf achtste noten in een metrum, oftewel zes hele tellen in een maat. Je zou er gras van kauwen.
Iemand zei me ooit eens dat ik een koe was. Omdat ik mijn kind borstvoeding gaf. Nu is het grappig. Nu zou ik de stier van een gepast antwoord kunnen voorzien. Maar nu is alweer te laat.
De weiden van niemandsland bevallen me zeer. Heremiet. Het misstaat me niet.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van nelededeyne of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

13 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »