Sommige tradities in mijn familie zijn springlevend. Ze zijn opgeslagen in onze herinnering, en worden door het hedendaags gebruik weer mooi opgepoetst.
Als kind van een jaar of tien ging ik al mee met de expedities die mijn vader en oudste broer ondernamen. Dan gingen we vogels kijken.
Zo vroeg opstaan, dat je niet wist welk weer het ging worden. Ik leerde door de scherpe ogen van mijn vader allerlei soorten zien, mijn broer noteerde hun namen.
Tegenwoordig zijn onze excursies ook een eerbetoon aan mijn vader, en een genot om in bossen of weidegebieden vogels te ontdekken.
Niet meer op de fiets, met thermoskan en krentenbollen, ons bereik reikt van Arkemheenpolder tot Biesbosch.
Zo beleven we de lente weer.
Dat is de échte lentebeleving: eropuit!
Mooi Lisette. Maar mis ik nu voor Bieschbosch De?
Lisette: Mooi familieverhaal, het kan zo mooi zijn om tradities vol te houden en de verbinding met naasten zo te bewaren.
Heel mooi en intens deze herinneringen weergegeven, Lisette .
Een heerlijk kentegevoel.
@Ewald, ja, een soort van de paden op, de lanen in!
@Levja, tja, dan moest ik ook De Arkemheenpolder schrijven, en dan kwam ik op 122 woorden. Ik vind dat het zo ook wel kan.
@Berdien, helemaal waar, zo voelt het precies.
@Nel, grote dank!
Natuurlijk kan dit zo Lisette.
<3
@Nele: hartje terug
Ik kende De Arkenheempolder niet, wel in het gebied gewandeld, heel mooie beschrijving van een dierbare herinnering. Mooie passende titel!
@Marie: dank en dank!
mooi stukje Lisette, ook als eerbetoon aan je vader
@Jose,dank je. Inderdaad mijn dankbaarheid voor deze ervaring gaat naar mijn lieve vader.