Wie Wil Mijn Marmotje Zien? De Kijkdoos – en zo kan ik nog wel even doorgaan. En nee, niet dubbelzinnig bedoeld.
We lachten om Swiebertje. Zelfs de cameramensen hoorde je gniffelen.
Uit de tijd, te langzaam, kan niet meer. Kinderen moeten voorbereid worden op de snelle maatschappij. Lekker gamen. Ach, gewelddadig…? Het is maar een spelletje.
Maar de maatschappij is geen spelletje. Bereid de kids maar voor op de ratrace. Race van crèche naar werk op je bakfiets en ga gewoon met je tijd mee. Maak geen verschil tussen werk- en privétijd.
Bevredig iedere behoefte onmiddellijk. Verdien geld voor de verbouwing.
Vergeten te genieten.
In de tijd van Swiebertje heette het overspannen zijn. Nu heb je een burn-out.
Swiebertje is passé!
En dat komt nooit weer terug … Maar over 50 jaar wordt er misschien wel dezelfde vergelijking gemaakt met de huidige tijd.
Ewald, zo gaat het maar door. Hoe dan ook, bij deze tijd die ik meemaak zet ik grote vraagtekens!
Han, ik heb ook het antwoord niet. Vooral blijven schrijven en al doende zo je eigen wereld creëren. Wie weet bereik je er ook nog iemand mee, al is het maar één iemand.
Han: Moderne maelstrom of Middeleeuwen, heeft allebei z’n goede en slechte kanten. Als we steeds ouder worden is er ook steeds meer om op terug te kijken, en de veranderingen te zien.
Berdien. Het gaat er niet om waarop ik terugkijk, het gaat mij om het gedrag dat ik merk bij de nieuwe generatie(s). En uiteraard, NIET bij allen.
Ewald, daarom schrijf ik erover!
Mooie herinnering, Han. Ik denk dat er in alle generaties goede en slechte opvoeders zijn, ongeacht de tijd.
@Nyceway. Dat zal zo zijn. In deze tijd wordt er veel minder tijd aan besteed; en dat merk je. En wat verwacht je ven mensen die zelf amper zijn opgevoed en nu kinderen hebben. Uitzonderingen daargelaten natuurlijk.
Ondertussen worden de paasdozen (ook niet dubbelzinnig bedoeld), steeds mooier, staan er meer ouders dan ooit langs de lijn tijdens de voetbalwedstrijdjes op zaterdagochtend en draait de werkende moeder haar hand niet om voor een verantwoorde en schitterende verjaardagstractatie voor haar jarige kind. De betrokkenheid van (vooral) moeders bij het leven van de kinderen is groter dan ooit, las ik onlangs in een paginagroot krantenartikel.
Ik vind alleen de ouderen van tegenwoordig zo negatief…
@Simone. Natuurlijk, uitzonderingen zijn er gelukkig. Ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen en constateer hetgeen ik in mijn column heb geschreven.
En dat is geen negatieve reactie van wat jij noemt een oudere, slechts constatering van feiten. In ieder geval ben ik blij dat ik wel ben opgevoed.
Graag haal ik iemand aan. Augustinus is een van de meest fascinerende figuren uit de kerkgeschiedenis. Rond 410 na Christus zei hij al: “De tijden veranderen en wij in hen.” Ik zat hiervoor te wachten in de apotheek en naast mij kwam een jongetje van een jaar of vijf zitten. Hij had mij al geholpen bij het nummertje trekken. Een enorm gezellig gesprek en ik werd keurig met u aangesproken. Ik stond bij een andere balie dan zijn moeder en toen zij klaar was, kwam hij mij gedag zeggen en een high five geven. Ik vond het vertederend. Ja, hij was vrij, toch ook heel beleefd. Ik heb ervan genoten.
@Han en @Levja: Dat jongetje van Levja is geen uitzondering! Ik heb een Marokkaanse stagiair. Nog nooit is een werknemer beleefder en innemender geweest. Ik heb een buurtbewoonster op leeftijd. Toen haar scharrige hondje in mijn geveltuintje poepte en zij doorliep, vroeg ik haar vriendelijk de stront op te ruimen. Ze ontstak in woede, dreigde met de hondenketting en keef er in plat Amsterdams op los. Dit zijn geen uitzonderingen.
Mensen blijven mensen. Soms beleefd en soms niet. Dat de vorige generatie moppert op de volgende is van alle tijden. Probeer het mooie te zien. Een kind dat rotzooit op zijn telefoon stuurt misschien een digitale kaart aan zijn zieke opa. Of hij speelt ouderwets zeeslag met de buurjongen.
@Levja en Simone. Ik zat op mijn hurken bij een schap in de supermarkt. Een meisje van een paar jaar oud kwam met haar winkelwagentje lachend naast me staan. ‘Denk om die meneer,’ zei haar moeder. Er volgde een leuk gesprek. Heerlijk!
Ik liep de supermarkt uit. Een jochie reed mij op het trottoir bijna van de sokken. Zijn vader gaf mij een grote smoel toen ik op een normale toon het jochie terechtwees.
De buurkinderen stoven vervolgens vlak voor me langs het trappenhuis binnen. Ik woon in mijn ouderlijk huis; op dat moment hoorde ik mijn ouders zeggen: ‘Wel altijd goedemorgen of -middag zeggen. Niet voor iemands voeten lopen.’ Normaal gedrag, geleerd door opgevoed te zijn door mijn ouders.
Net als in mijn enthousiasme mijn foutje dan in plaats van als, kon ik als kind buitengewoon onstuimig zijn. Ik vergat weleens mijn keurige opvoeding. Weet je, ik wil niet vervallen in vroeger was alles beter.
@Levja. Laat een kind vooral kind zijn. Karakters verschillen gelukkig. Ik zeg niet dat alles vroeger beter was. Zie het niet breder dan dat ik uitvoerig heb weergegeven.
Goed geschreven, Han.
Wel een wat somber tijdsbeeld. Elke generatie zal opnieuw in staat zijn zorgeloos te genieten. Op heel verschillende wijzen, dat wel.
@Nel. Dank je. Het is een column, daarom enigszins gechargeerd.
We weten ons tegenwoordig geen raad meer als we tijd over hebben. Je moet altijd maar iets te doen hebben, lijkt het. Jammer eigenlijk!
@Alice. Rust is een goede training!
Swiebertje was heel leuk, echter er zijn nu ook fijne dingen. Ik probeer de positieve dingen te zien en ik was ook zeer onstuimig vroeger… Ik had dat zelf absoluut niet in de gaten, dus nu moet ik er vaak om lachen als ik het zie. Maar er moeten natuurlijk geen ongelukken door gebeuren!
@Marie. Positieve dingen zien en onstuimig gedrag vallen buiten mijn context in dit stukje over slechte opvoeding in deze tijd. Dat is totaal iets anders.
Swiebertje ken ik niet, maar mijn dochter kijkt nog met even veel plezier naar Pippi Langkous als ikzelf indertijd, dus te tijd staat soms ook gewoon stil. (Mijn dochter heeft overigens ook noooit haast, maar dat ligt misschien aan de Afrikaanse helft van haar genen)
@Hekate. Dank voor je reactie. leuk om te lezen.
mooi nostalgisch Han, inderdaad herinner ik me de kijkdoos van ver voor het digitale tijdperk