Gisteren hebben we in Lelystad afscheid genomen van Cok. Alle kinderen waren er, met uitzondering van Arie. Die was Cok een jaar geleden al voorgegaan maar daar heeft Cok geen weet meer van gehad want hij was steeds minder van deze wereld.
Eigenlijk is het nu goed zo.
De muziek werd afgewisseld met kleine toespraken van de kinderen. Ik hield van die man maar het waarom was mij onduidelijk.
Tot een van de kinderen haar voordracht deed en vertelde dat Cok niet tegen oneerlijkheid kon, dan werd hij woest. Toen wist ik weer waarom ik van Cok hield: hij was goudeerlijk.
Eigenlijk fijn dat hij al tijden vertrokken was, zo heeft hij gelukkig die zouteloze praatjes van onze politici gemist.
Mooie ode
Dank, je, Levja.