Zijn T-shirt is doorweekt, zweet druipt van zijn gezicht. Tevergeefs probeert hij overeind te komen. Het asfalt is gloeiendheet in de brandende zon.
Waar ben ik, vraagt hij zich vertwijfeld af. De stekende pijn in zijn onderbuik beneemt hem de adem. Flarden van herinneringen komen boven: ‘Vuile poot, flikker op …’ Dan zakt hij weg.
Naderende voetstappen. Als hij zijn ogen opslaat, ziet hij een pastoor: ‘Sorry, broeder, maar de mis begint zo.’ En hij loopt weg.
Even later buigt een vrouw zich over hem heen: ’Ik zal 112 bellen.’ Ook zij verdwijnt.
Een zwerver maakt zijn veters vast, staat op en strompelt naar de man:
‘Is er dan helemaal niemand die een poot uitsteekt? Kom, vriend, ik draag je wel.’
Spijtig genoeg waarheidsgetrouw, Nel. Ik zie de gelakte houten deuren glimmen in het licht van de opkomende zondagochtend-zon.
Ja helaas wel. De oude parabel geactualiseerd.
Dank voor je reactie.
Sterk, Nel. Lijkt een scene uit een film, met die mooie details.
Van wie je het niet verwacht, komt de hulp. Mooi weergegeven Nel.
Dank je wel, Niceway.
Een mooi compliment dat je de scène voor je ziet.
Dank je wel, Marie.
Ik heb de gelijkenis van de Barmhartige Samaritaan geactualiseerd.
@Nel. Aardig stukje.
t-shirt moet zijn T-shirt.
Dank je, Han.
Ik pas het woord aan.
Hedendaagse weergave van een oud verhaal. Mooi.
@Nel, mooi hoor, en eigenlijk erg, dat we in al die jaren zo weinig geleerd hebben.
Dank je wel, Ewald.
Kan me dit nog herinneren van de zondagsschool. De barmhartige Samaritaan. Het blijkt dus een verhaal van alle tijden te zijn. Mooi weergegeven Nel. Je was de eerste en ik heb je verhaal over het hoofd gezien.
Alles in drieën en eind goed al goed. Mooie parabels.
Lisette, Mien, Levja.
dank voor jullie mooie reacties!