Beneden bloeien de krokussen. Ik zie ze als felgekleurde vlakken. Ik had jouw gezicht kunnen planten, dan zou ik je in het voorjaar uit de grond op zien komen. Je stralende ogen, je lach.
De tijd die ik heb te gaan is te berekenen, maar ik kan niet op de formule komen. Ik zweef in relatieve seconden, die in minuten wegtikken.
Ik hou van jou. De wind streelt mijn haar, strijkt over mijn kleren en verkoelt mijn hoofd. Ik rem de tijd. Door de ramen zie ik mensen achter bureaus, gebogen over toetsenborden. Repeterende handelingen. Ze zien me niet.
Jij wel. Jij kijkt omhoog. De bodem slaat onder je voeten weg en zo trek je mij verder de diepte in.
« Bodemloos geluk
Alina (5) »
« Bodemloos geluk Alina (5) »
Fictie, Liefde, Maatschappij
Verloren
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Bodemloos geluk Alina (5) »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Hadeke, je bent een dichter in 120 woorden, prachtig!
Prachtige proza.
Mooi Hadeke. Vind vooral de eerste zinnen een mooi beeld.
@lisette dichten deed ik vandaag nog 🙂 : https://hadeke.wordpress.com/2017/03/25/oud-verhaal-2/