Ij ies weg, niet meer ier
Gevallen van die trap
Et was verskriekelijk
Ij liep zo en makte één stap
Maar keek nog om
Naar mij, ja …
Iek stond in de slaapkamer
Met die telefoon
Mijn moeder had ik aan die lijn
Iek zei nog ‘mama, devo andare’
Iek moet gaan, met Mario
Wij zouden gaan naar zijn zuus
Die vierde aar verjaardag
Thois met familie
Die taart had iek gemakt
Op tafel in die koiken staat ij
Wit met rode hart
Heel mooi is ij, ekt
Maar nu kan ik hem weggooien
Is nu geen feest meer
Mario, arme Mario
Et was zo vloeg
Zo gevallen, van ier boven
Boem, boem, boem, boem, boem
Elemaal, tot op die bodem
« Alina (3)
Glas en beton »
« Alina (3) Glas en beton »
Familie, Fictie, Mensen, Poëzie
Tragedie
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Valerie Bos of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Alina (3) Glas en beton »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Oef, is Mario nu echt van de aardbodem verdwenen?
Dat is een heel andere ‘Valerie’ dan anders. Leuk!
Ja, ik dacht ik probeer eens iets anders Ewald, weet nog niet of het succesvol is, ben binnen mijn eigen kringen een paar keer benaderd met vraagtekens.
En Levja, tja, ik geloof dat alle hoop daarop de bodem kan worden ingeslagen 😉
Valerie, je experimenteert in dit stukje en wie experimenteert, durft te falen en wie durft te falen, zal uiteindelijk groeien. Simpel kiezen voor de veilige weg leidt tot stilstand. Laat de vragen en de vraagtekens maar op je afkomen en kies er zelf voor of je deze wil beantwoorden of niet.