Ik zit er nu op. En hoe dat voelt? Zacht. Ja zacht. Had ik niet verwacht. Wat er aan vooraf ging voelde helemaal niet zacht. Integendeel. Het voelde keihard. Het was een grote worsteling waaraan ik mij waagde. Waagde? Niet het juiste woord. Onderging is beter. Een worsteling die ik onderging.
Geen vat had ik erop. Het ontglipte me allemaal. Trok aan me voorbij. Als een film. Een keiharde film. Droevig ook. Wat heb ik onderweg veel afgehuild. En nog.
Maar het moet gezegd. Het voelt nu zacht. Op de bodem. De diepe donkere bodem van de put. Als ik nu omhoog kijk dan zie ik licht. Een heel klein puntje licht. Ook dat licht voelt zacht. Zenzacht. In overgave.
Stil van …
Mooie ontdekking, Mien.
Heel mooi en ontroerend, Mien.
film film onderging onderging en licht licht. Normaal houd ik niet zo van herhaling maar dit keer maakt het je verhaal sterk Mien
@Mien. Mooi!
er aan vooraf ging moet zijn: eraan voorafging.
Gelukkig was het geen bodemloze put.
Mien: diepzinnig. Ik vind het een erg rakend stuk. Alsof het leven stilstaat voor onbepaalde tijd daar beneden.
@Mien, wat ben jij toch enorm veelzijdig! En wat is dit mooi beschreven. Ik herken die bodem, het is er rustig, uitrusten voor dat je weer omhoog gaat klimmen, met een piepklein sprankje hoop.
Dank voor al jullie (h)erkenning. Doet me goed. ?
<3