‘Nee, ik hou er niet mee op,’ zeg ik.
‘Je bent gek,’ zegt hij.
‘Dat is precies wat zij zullen zeggen,’ zeg ik. ‘Dat is precies wat ze willen en ik geef het hun niet. Ik weet wat ik zie. Ik weet wat echt is en wat niet. Help de snuiter maar. Doe maar. Ik ben wel een keer benieuwd naar die reünie. Hij krijgt van mij alle voordelen van de twijfel.’
Die dag zweer ik dat ik zal ploegen tot de waarheid bovenkomt. Ik neem me voor om mijn zaak tot de bodem uit te spitten en voor mezelf op te komen. Want zelfs de persoon die mij zijn allerliefste noemt, is niet bereid om zo ver te gaan.
Nele, een fascinerende scène. Ik voel de spanning/ lading tussen de regels door. Het naakt me nieuwsgierig naar wat er allemaal speelt.
Ik begreep dat dit een fragment is van een langer verhaal. Hoop het nog eens te lezen.
Prettig en zelfs natuurgetrouw geschreven. Ook wat het themawoord betreft.
@Nele, mooi beschreven, ik ben nieuwsgierig naar de andere woorden van dit verhaal.
Intrigerend, een vervolg en ik ga het wellicht helemaal kunnen snappen…
@Nel, @Levja, @Lisette, @Marie: dankjulliewel. (Ik ben de langere tekst alweer aan het herschrijven… Het duurt vast weer een eeuwigheid voor ik er tevreden over ben.)
@Nele. Krachtig stukje!
Voor de goede orde: hen moet zijn hun.
@Han: aangepast. Dank voor de melding. (Verdorie, weer ontsnapt aan mijn punt van aandacht… )
@Nele. Ach, het moet je maar net opvallen.
@Han: als ik eens over een hen/hun-gevalletje twijfel, dan weet ik alvast waar ik moet zijn. 😉
Fascinerend, ik ga nu verder fantaseren wat de rest van het verhaal is …