‘Hoelang wil je me hier in die vieze kelder nog vasthouden, Bertje?’
‘Hoelang hebt u mij vastgehouden, moeder? En ik heet Bert!’
‘Bertje… Bert, dat was voor je bestwil. Laat me eruit, samen kunnen we nog mooie jaren beleven.’
‘Mooie jaren? Die er hadden kunnen zijn. Er is geen toekomst. Ik vertrouw u niet.’
‘Heb ik ooit om hulp geroepen? Zelfs hier bescherm ik je. Laat me eruit. Alsjeblieft.’
‘Hoe gaat het?’
‘Hij schreeuwt en huilt, zegt dat het uw schuld is. Pijnlijk, maar dat doen de meeste psychische patiënten: draaien alles om. Neem uzelf niets kwalijk, u hebt juist gehandeld. Al die tijd in de kelder… Respect! We gaan hem behandelen; er is nog een lange weg te gaan.’
Heftig. Een indrukwekkende serie Han.
@Levja. Dank je!
Iedere aflevering opnieuw een verrassing.
Ewald, dat heb je met Bertje altijd!
@Han, ik word er elke keer weer door gegrepen, en mijn perspectief kantelt steeds opnieuw. Knap!
@Lisette. Leuk om te horen. Dank je hartelijk!
En net als ik denk het te snappen gaat het weer anders. Mooi!
@Arjan. Hartelijk dank!
Helemaal met bovenstaande reacties eens, je verrast iedere keer en ik begin me al te verheugen op Bertje 5!
@Marie. Dank je wel. Wie weet…