Wie kent het nog: het boek ‘Ivoren wachters’ van Simon Vestdijk? Toen ik vanmorgen in de tandartsstoel lag, moest ik er weer aan denken. Aan Philip Corvage met zijn ‘afgebrande kerkhof” die zoveel okkernoten en chocolade at, dat tanden en kiezen het begaven. Zijn ouders waren overleden en zijn oom, bij wie hij woonde, weigerde om nog langer de tandartsrekening te betalen. ‘Ik werk niet alleen voor jouw ivoor,’ zei hij op een gegeven moment.
Toen de pijn niet meer te harden was, bezocht Philip -ondanks het gebrek aan geld- toch de tandarts. Hij was een begaafd dichter en stelde de tandarts voor te betalen met een door hemzelf geschreven sonnet dat als volgt begon:
‘Ivoren wachters van het maagdarmkanaal …’
@Nel. Mooi hoor! Ik moet gelijk weer denken aan mijn boekenlijst.
Ik gaf een hartje, maar ik weet niet zeker of het is doorgekomen.
@Han, dank je voor je reactie.
Het hartje is doorgekomen.
Prima Nel!
Mooie overpeinzing, ik hoop dat het voor jou beter uitpakt bij de tandarts!
Dank je, Marie.
Het ging prima bij de tandarts; ik zou ook wel willen betalen met een gedicht. Dat scheelt me veel geld. 😉
Jammer, jij schrijft mooie gedichten, als het jou in de toekomst lukt en ik blijf heel erg goed oefenen, wie weet…
Originele verwerking van het themawoord.
@Nel, leuk! Bij mijn eerste associaties op het weekthema kwam dit boek bij mij ook naar boven.
Mijn tandarts heeft gouden tanden. Maar niet van sonnetten.
@Jessy, dank je wel.
@Marie, we blijven hopen
@Lisette,
Ja, dat boek maakte toen veel indruk op me. Ik heb het verschillende malen gelezen en moet er nog vaak aan terugdenken als ik de tandarts bezoek. Nu kon ik het met dit thema woord goed inzetten.
@Mien, het is niet alles goud wat er blinkt.
Echt knap stuk! Precisiewerk! (Op Simon Vestdijk bijt ik regelmatig de tanden stuk!)
Dank, @o_verschreef, een zeer passende beeldspraak. 🙂
Toen ik dit op school las, snapte ik de achtergrond niet. Vond ik het een stom boek. Nu doorzie ik meer en meer dat de wereld veelal een grote schijnwereld is.
Mooi weergegeven vanuit de tandartsstoel.
Ik ken het verhaal niet, maar vind het jouwe mooi! Een tandartsstoel brengt wat teweeg….
@Nel: betalen met gedichten! Ik ben helemaal voor! Deze wereld is trouwens dringend toe aan een herverdeling van de middelen. 🙂
Dank je wel, @Alice. Fijn dat het verhaal ook duidelijk wordt, als het boek niet gelezen is.
@Nele, als de poëzie een grotere piek kreeg, zou de wereld er een stuk mooier uitzien inderdaad.
Overigens vond ik later het boek wel erg goed.
Ik vond het boek vandaag weer terug in mijn boekenkast. Hier het volledige sonnet:
Ivoren wachters van het maagdarmkanaal,
uw teugelloos verdwijnen in galop
maakt mijn kop tot minder dan een doodskop,
die blikkerlacht, van huid en spieren kaal.
Ik offerde u aan kluif en notenschaal,
aan zuurtjes, noga, chocola en drop,
Mijn oom zei: “jou verdomde galgestrop,
dacht jij dat ik de tandarts nog betaal? “
Ivoren wachters, ik draag mijn tegenspoed.
aan vroege ouderdom of diabetes
is uw betreurd verscheiden niet te wijten.
Het komt enkel door dat tomeloze bijten
en door ’t gesabbel op wat suikergoed
dat gij ontbreekt zo breed als mijn bek breed is.
Prachtig. Bedankt voor het plaatsen.
@Levja, graag gedaan
Ik herken wat je schrijft, soms vind je een boek pas mooi in de tweede instantie; het omgekeerde komt ook voor.