Keihard komt ie aan gegaloppeerd, die Inger. Het is een jaloersmakend mooi fjordenveulen, maar eigengereid!
Als hij bij ons aankomt steigert hij als een gek met de voorbenen de lucht in, het lijkt wel of hij nooit meer op vier benen wil gaan staan. Hij draait zijn lichaam in de lucht!
Dan ziet hij de emmer met veulenbrokjes, hij wordt de rust zelve, behalve zijn neusvleugels, die blijven wijd open staan. Hij hinnikt zachtjes van innige tevredenheid.
Hij heeft een lief hart, maar hoe krijgen we hem rustiger. Hij zal echt moeten, anders valt hem niets te leren. Zijn ouders, een mooi rust-uitstralend span voor de koets, lopen in het gelid.
Zijn genen zullen toch niet van het malingersoort zijn?

Levenslust ongeveinsd in een mooi paardenverhaal.
Ongeveinsd mooi, jawel. <3
Veulenbrokjes. Heerlijk woord. Krijg er zelf een brok van in mijn keel. En toch ben ik geen paardenmeisje. Mooi het thema beeldend verwerkt Marie. ?
Wat een mooi beeld schets je van het veulen, Marie. Ik kan de energie bijna voelen.
Zeer mooi en doordacht beschreven. Ik hinnik van innige tevredenheid!
Zijn jouw genen van dezelfde soort?
Dank je Berdien.
Dank je Nele.En ook voor je hartje!
Dank je Mien, fijn dat je van veulenbrokjes kan genieten.
Dank je Alice, fijn dat de energie zo overkomt.
Dank je o_verschreef, ik heb gelukkig tevredenheidsgenen, van een lieve familie!
@Marie. Een mooi verhaaltje over een prachtig dier! <3
Van het woord veulenbrokjes. 😉
Dank je Han voor je reactie en voor je hartje!
Mien je blijft altijd scherp en ik blijf om je glimlachen!
Lief verhaal vol passie verteld, Marie.
Dank Nel voor je bezoek en mooie woorden.