Het huwelijk van Willem en Willemien staat op springen. Dan ontdekken ze een ‘anonieme’ sekssite waarmee je filmpjes kunt maken. Het wordt weer spannend in de slaapkamer. Willem laat Willemien weer zingen.
Ovide wordt gepest. ‘Je moeder is een hoer!’ ‘Je vader draagt een foute gele onderbroek!’ Dat roepen de kinderen op de speelplaats van de school. Haar klasgenoten bekijken haar met blikken vol medelijden, ook achterdocht. Ze heeft zelfs het gevoel dat de leerkrachten heimelijk over haar praten.
Ovide weet niet hoe het komt. Tot ze het filmpje ontdekt. Ze verhangt zich met het verlengsnoer van de computer.
Het huwelijk van Willem en Willemien is nu een elegie geworden.
Zij is nu zijn elegiacus, hij haar droeve, stille Klaagmuur.
@Han: jouw stukje bezorgde me deze inspiratie. (Helaas ook gebaseerd op waar gebeurde feiten. 🙁 )
(De titel is een verwijzing naar het sprookje van ‘De visser en zijn vrouw’ zie https://nl.wikipedia.org/wiki/Van_de_visser_en_zijn_vrouw )
Tragedies zijn van alle tijden. De technologie verschilt hooguit.
Beide verhalen hebben toch iets moois in zich, hoe tragisch ook.
Je tekst vertelt heel mooi een zeer diepe tragedie.
@Nele. Leuk die inspiratie. Heftig stukje.
Het meisje wordt gepest en daarna lees ik medelijden en achterdocht. Ik mis de verbinding, misschien door een woord als ‘ook’?
Het themawoord in de laatste zin vind ik eerlijk gezegd wat gekunsteld gebruikt.
@Han, @Levja, @Marie: merci.
@Han: het themawoord is erin geplakt, inderdaad. Maar dat laat ik maar zo. Morgen weer anders en beter…
@Levja: waar zit de schoonheid in een tragedie? (Heel vaak vind ik ze daar niet.)
Ja, ik vind toch wel vaak de schoonheid in tragedie. De komedie de lach en foetsie …
@Nele. Zeker! Morgen weer een dag.