Destiny’s Fabulous Mama’s ogen rolden zowat uit kassen van verbazing, toch haar meest beoefende uitdrukking – mondhoeken glinsterden.
Zo ook bij die dame gekleed in gouden bolero over trainingspak in zwart-geel crocoprint, zij kwam voor haar Quincy-Jaidjè. Andere mama’s zouden gilletjes slaken, maar konden de kracht even niet vinden.
De hoofdpeuterspeelzaalleidster zweeg en glimlachte. Haar handen verontschuldigden zich als die van een doelman op een hoge vangbal.
Het was een blanke wijk, de vader van het stoerste jongetje heette gewoon Bram. Een soortgenoot. Op zijn baard en knotje na dan.
Hij eerst.
“Brem-Princelot! Hoe wazzut skattie?!”
Pff.
Nu durfde ik wel.
“Hey Eeltje, hoe ging je eerste dag?”
Twee hemelstergend blauwe oogjes keken me verontwaardigd aan.
“Niet Eeltje, ik heet Elegiacus!”
Zelfs in namen schuilt een mooi verhaal. Graag gelezen.
Levja, dankjewel.