De achterdeur gaat met gemak open. Geen dubbel slot, geen knip erop. Hmm. Hij had Victor slimmer ingeschat. Of in elk geval voorzichtiger.
Hij laadt het wapen in zijn gehandschoende hand en loopt geruisloos naar de gang. Vlug, naar boven. Zijn gympen raken de treden nauwelijks. “Snelle Vijzel” noemen ze ‘m. Dat is in elk geval beter dan Vieze Victor. Die gast vreet de hele dag rauwe ui.
Voor de slaapkamerdeur staat hij stil. Duwt de klink omlaag, de woorden klaar op zijn lippen. Groeten uit de bajes, maat.
De kamer is zwart, zwaar van slaap. En nog voor hij het lege bed ziet weet hij het.
Hoe uien ruiken naar zweet.
De loop tegen zijn achterhoofd fluistert. ‘Dag, Faizel.’
« Vergissen is menselijk
Tot in de pruimentijd »
« Vergissen is menselijk Tot in de pruimentijd »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Slotsom
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Janine Geerling of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
7 reacties
Reageren
« Vergissen is menselijk Tot in de pruimentijd »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Goed verhaal, Janine. Prachtig woordgebruik en spannend en subtiel verteld.
<3
De uienlucht drong tijdens het lezen mijn neusgaten binnen….
Dank je, @Nel!
Dit is de spanning opvoeren. Ik zie dit in een film voor me.
Thanks, @Levja 🙂
Ja! Hier zat ik op te wachten! Hij is weer fijn! ❤
@simonecarree ?????