Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie, Mensen

Tot in de pruimentijd

10 januari 2017 | 120w | Dagmar | 0 |

Een harde klets. ‘Hufter!’ Ze spuugde het bloed uit haar mond. ‘Maak me los!’ Hij lachte. De ironie droop van de situatie. ‘Geef me wat mij toebehoord. Of ga je liever logeren?’ ‘Ik ga helemaal niets!’ ‘Jij je zin.’ Hij pakte zijn zweep en sloeg haar nogmaals. Ze zakte weg. ‘Laat het los, ze geeft het toch niet terug.’ Een tweede man kwam aangelopen. ‘Oh, maar het gaat mij ook niet om die rug. Het gaat om het gebaar. De boodschap is nu duidelijk. Ze is van mij.’ Hij maakte haar los en dumpte haar op straat. Nadat ze bijkwam, vlak voor ze weg kon lopen, riep hij haar nog na. “Ik zal je niet vergeten. Tot in de pruimentijd.”

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Dagmar of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »