‘De linker knop, mevrouw. De rechter is voor artikelen zonder recept,’ zeg ik.
Ze trekt het nummertje uit de automaat en gaat zitten. Ik blijf staan en kijk naar de etalage waarin vroeger de vijzel stond. Lichtreclame voor niet werkende antirimpelcrème en shampoos verlicht het moderne denken, het geloof in gebakken lucht.
De geur is veranderd: ik ruik geen drop meer waarmee ik vroeger de aloude apotheek associeerde.
Nu een grote apotheek voor de hele buurt. Efficiënt. Voor de apotheek dan…
‘Alstublieft.’ Ik krijg een zak met incontinentiemateriaal overhandigd en een doosje plaspillen – rare combinatie.
De vrouw kijkt verbaasd naar het doosje met… mijn antibioticumkuur.
‘Nee, het klopt, mevrouw. De computer vergist zich nooit,’ zegt het meisje achter de balie.
Klopt, Han. De oude apotheek is de oude apotheek niet meer. Mijn moeder heeft 50 jaar als apothekersassistente gewerkt. In ‘haar’ oude apotheek mengde ikzelf als jochie mijn eigen zwart op wit-poeder naar mijn eigen smaak.
Ewald, ja, dat was lekker.
Leuk stukje Han. Als mevrouw nu de plaspillen vervijzelt heeft ze alsnog haar antibioticum. ?
Oud en Nieuw. Alles heeft zo zijn nadelen, maar ook voordelen.
@Levja. Het krijgen van verkeerde medicijnen heeft alleen maar nadelen.
Ja, beslist @Han. Ik bedoelde het uiteraard in zijn algemeenheid.
@Levja. Ik ben liever jong!
Hartje was niet doorgekomen bij de eerste keer, nu wel dus. Even een cliché: oud worden willen we allemaal, maar niemand wil het zijn.
@Levja. Zie je wel dat je dingen gaat vergeten. Hartelijk dank!
Een waar cliché!
@Han: vergeet graag irrelevante zaken. Onnodige ballast.