Om zomaar wat te schrijven, wat woorden wortel te laten schieten, wat bedoeling in zinnen te zetten en wat lollige alliteraties te beramen, daarvoor koester ik mijn keukentafel.
Het oude houten geval stamt uit mijn eerste huwelijk, eigenlijk nog van voor De Dag, en draagt alle kenmerken van een sociaal bewogen leven. Ook het tweede huwelijk was levendig genoeg om hier een kras of krul, en op de kopse kant een laatste kindertekening achter te laten.
Nu zitten wíj tegenover elkaar, in stilte, met onze vingers in de groeven van ongedeelde herinneringen.
Soms komen de volgende generaties met hun lach en strijd, met hun zorgen en open toekomst.
Ze vullen de gaatjes even, en de tafel glimt van glorieus genoegen.
Recente reacties