De psychiater en verpleegkundige hebben me goed getraind, ik zou alleen de straat weer op moeten durven.
Jas aan, ik heb al meer dan tien keer gecontroleerd of ik mijn sleutels bij me heb, ik moet nu echt daarmee stoppen. Oh, nu voel ik alweer in mijn jaszak ernaar. Rustig ademhalen en aan iets leuks denken en ik mag herhalen, dat ik zeker weet dat ik ze bij me heb.
“Kom op Violet, deur open en gaan” spreek ik mezelf toe.
Het helpt, ik doe mijn deur open, op slot en daar ga ik, naar links, daar is het het rustigste, zie ik.
Het lukt me!
Ik alleen op straat!
Ik hoest en haal heel diep adem: “Ik red het!”
« Midlifecrisis
Hassebassie »
« Midlifecrisis Hassebassie »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Meestal valt het mee
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Marie van Overloon of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Midlifecrisis Hassebassie »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Gevoelig, Marie. Eigenlijk zou ik schrijven: daar is het het rustigste.
Dank je Ewald, je weet als jij het zegt, ga ik het aanpassen natuurlijk!
Ik kwam er zelf niet helemaal goed uit nl.
Marie, niet klakkeloos alles doen wat ik zeg, hoor 🙂
@Marie. De angst mooi verwoord! <3
Dank je Han. Gelukt dus. Proberen en proberen, daar ga ik voor!
@Marie. Het gaat toch goed? Plezier, daar gaat het om!
Helemaal gelijk Han.Deze site is een enig medium vind ik.
Waak voor ‘nu’? Verder mooi stukje.
Dank je Mien, twee maal nu verwijderd en één maal laten staan, daar is het functioneel.