Omdat de kriebelhoest nog niet weg is, besluit ik keelpastilles te kopen.
Hebben ze de indeling van de vakken veranderd. Bij het zoeken valt mijn blik op een 4-pack stophoest. Ineens ben ik terug in mijn kindertijd. Om een zakcentje te verdienen, bracht ik reclamefolders rond voor de kruidenierswinkel in de buurt. Een grootgrutter in het klein.
In die tijd stonden de brievenbussen nog niet aan de weg, dus bij een tuinderij moest ik eerst een helling af om bij het huis te komen. Weer of geen weer, ome Jan zat altijd op de houten bank voor de schuur.
“Geef maar hier, mijn lieve kind, ik geef het binnen wel af.”
Ik hoor zijn stem en hoest een brok weg.

Bijbehorende song: https://www.youtube.com/watch?v=IJv-siu5FXY
Ome Jan was net nog niet wakker. Nu wel. https://www.youtube.com/watch?v=L-fVTIT4cGM
@Levja. Die ome Jan! Leuk.
‘En kreeg een snoepje’, vind ik wat zwevend, los als eind.
@ Han: Het einde kan ook mij nog niet bekoren. Ik ga me nog bezinnen.
En aangepast @Han.
@Levja. Mooi!
Ik dacht eerst dat het verhaal een andere kant op zou gaan met die snoepjesoom.
De wereld is niet alleen maar slecht.
@Nel: Welnee. Helaas blijkt goed nieuws nauwelijks interessant te zijn. Terwijl het goede toch ook veelvuldig wordt bedreven.
Geweldig Levja, voor de link. Mijn dochter zingt dat liedje altijd! Mooi het weekthema verwerkt.
Ja, mooi!
En … weer met de eer gaan lopen! Terecht! Promficiat!
@Marie: mijn lievelingsoom (broer van mijn moeder) heette ome Jan. Hij woonde in Seattle USA. Ik zag hem weinig, maar was stapeldol op hem. Deze man bestond echt, maar ik heb de namen verwisseld.
@ O_verschreef: mijn dank, maar eerlijk gezegd heb ik aan de mooie mijmering al voldoende. Ik zag in een flits mooie momenten voorbijgaan. Mijn film.
Ze zijn er nog, de oude producten uit onze jeugd, al moet je vaak goed zoeken tussen de concurrentie. Mooie sfeer.
Dank voor je reactie @nyceway. Nice one
Lief. Een spook uit je verleden dat eigenlijk een engel is. De sepia tinten lees je tussen de regels door.
Mooi opgemerkt @simonecarree Hij was de zonderling van de buurt, maar zonder een greintje kwaad. Zogenaamd niet helemaal fris. In de goede zin van het woord. Bij het schrijven ging er inderdaad een stuk van mijn leven voorbij. Wat ik toen nog niet snapte … snap ik nu wel … althans dat denk …
Levja wat je hierboven schrijft gebeurt mij ook weleens, schrijven kan zo de dingen op zijn plaats zetten. Fijne herinnering die ome Jan!
brengt je terug in de tijd
@Marie: dank je voor je mooie begrip. Inderdaad kan schrijven zo verschonen en helaas ook vervuilen. Maar laten we het mooie blijven zien.
@José: Inderdaad. Ook al was vroeger beslist niet alles beter.
Zuster levja,
Geef me Nina mét hoest en een Stopwilleke.
Een echte heerlijke Vork reactie. Dank je wel.