Zacht getik wekt me uit een diepe slaap. Enigszins dronken wil ik me nog even omdraaien maar voel dat daar geen ruimte voor is.
Ik open mijn ogen en zie het krappe duister in golven op me afkomen.
Mijn ademhaling stokt, ik voel hoe mijn hart in mijn keel bonkt.
Het getik boven me wordt alsmaar luider.
Voorzichtig tast ik rond en voel zijdezachte aanrakingen.
Benauwdheid teistert mijn longen als ik probeer een diepe teug levenslucht te inhaleren. Paniek overvalt me, ik pers wanhopig een stoot lucht door mijn stemplooien.
Tevergeefs. Vluchtige pijn in mijn hart, longen ademen slechts koolstofdioxide.
Geluidloos sterft mijn stem, voor altijd afgesloten van de wereld, verpakt in zacht satijn.
Liever was ik verrezen in as.


Mmm, wat zal je lekker aanvoelen. 😛
@Stephan – Dan zul je wel helemaal weg zijn van de odeur! 😉
Lijkengeur?:-)
@Bertie – Op een gegeven moment denk ik wel ja 😉