Eens wilde ik graag iets romantisch doen met P.
Natuurlijk, de eerste gedachte is een vrijpartij maar ik besloot tot een etentje want wat is er verukkelijker dan een lekker maal, klaargemaakt en geserveerd door je persoonlijke kokkin, te nuttigen in het zachte licht van de liefde? Nou dan.
We bespraken een datum; op de bewuste avond vulde ik hoogglanzende schotels met tongstrelende inhoud en zette ze op de lieflijk gedekte tafel, binnen bereik van suizende kaarslicht.
Hij arriveerde, snuivend van de bijna verdovend-heerlijke geuren.
We aten.
P. in stilte, zwoegend met bestek, almaar fronsend.
Ik begreep het niet tot ‘Ik zie verdomme geen moer, mag de grote lamp aan?’
Ik heb het hem vergeven.


Recente reacties