Het mocht niet zo zijn. De bouw uitstellen was geen optie. De aannemer zocht allerlei excuses om zich tijdelijk op zijn andere project te concentreren, maar de gemeente wist van geen wijken. Het gebouw moest eerst af voordat hij aan iets anders mocht beginnen.
Die aannemer was mijn oude oom. Hij had de kraan nodig voor het hijsen van kozijnen naar een bovenverdieping. Dat vertelde hij mij toen ik bij hem op bezoek was. Het contact met de gemeente liep al enige tijd zeer stroef.
Mijn oom die al jaren met pensioen is en niet van de gesloten afdeling af mag, maar mij nog altijd hartstochtelijk vertelt wat hij allemaal meemaakt in de bouw. En ik knik hem begrijpend toe.
Ja, die ken ik die oude oom van jou.
Mooi stukje, Mas. Klein foutje in de laatste zin.
Zo gaat dat.Fijne neef die zo begrijpend is! mooi weer gegeven.
Teder schrijven. Mooi. ?
Ja, heel herkenbaar. Vertederend ook. De laatste zin is al opgemerkt.
@Ewald Dankje. En inderdaad, eerdere zin gedeeltelijk laten staan… is hersteld. Tnx.
@Peer ja, Peer jij kent ze allemaal!!
@Marie @Mien Dankje. Het zijn mooie verhalen, dus fijn om naar te luisteren.
@Levja dankje.
@Mas. Mooi en gevoelig!
@Han Dankje. Het is altijd weer mooi die verontwaardiging…