De strenge vrieskou verraste iedereen volkomen. De zomer leek direct overgegaan in de winter. De onmisbare herfstregen was niet gevallen, gortdroog waren de beken en landerijen.
In het dorp heerste een bedrukte stemming. Oma’s maakten hun kleinkinderen bang met de rampspoed die hen nu zou overkomen, zeker als ze hun bord niet heel snel leegaten.
Hun mannen betwistten onderling de ernst en oorzaak.
‘Geen paniek. Wacht op de kraanvogels. Zodra ze terugkeren komt alles goed,’ meende opa Tjong.
‘Kraanvogels? Onzin. Draken, de zonen van de drakenkoning; zij veroorzaken dit,’ beweerde de oude Xie. ‘Mijn kleinzonen zullen bij de Drakenkoning bemiddelen.’
‘Echt niet!’ riepen zij verschrikt. Maar de volgende dag vertrokken ze richting de bergen. Op zoek naar draken én moed.


H2OWritez, leegeten is één woord, dus in de verleden tijd zou ik dat ook zo schrijven.
Oepserdepoeps. Pas ik direct aan, Ewald. Dank voor de tip!
Mooi! Ik kijk uit naar deel 3.
Geen draak van een stukje … 😉