‘Zit niet zo te prikken in je eten. Weet je wel hoe ondankbaar je bent. Er zijn gezinnen die nooit eten kunnen bestellen!’
Famke stopt een slap frietje in haar mond en gluurt heimelijk vanachter haar lange blonde haar naar haar moeder.
Er zitten druppels vet op haar kin en ze veegt haar handen af aan het grauwe tafelkleed, voordat ze de lege plastic verpakkingen in de vuilniszak propt.
Er komt een zurige lucht vrij die Famke het laatste restje eetlust ontneemt. Haar moeder zakt terug in de keukenstoel en trekt de onaangeroerde portie junkfood naar zich toe.
‘Te laat, meid. Zonde om weg te gooien.’
Famke pakt een wortel uit de koelkast en zoekt naar mooie meisjes op Instagram.
« Letterjunk
Jonker Stokvis »
« Letterjunk Jonker Stokvis »
Cultuur, Eten & drinken, Familie, Maatschappij
Eetcultuur
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van nyceway of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
Reageren
« Letterjunk Jonker Stokvis »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Actueel, nyceway. Gisteren op teletekst gelezen: anorexiapatiëntjes tegenwoordig al in de leeftijdsgroep 8 – 10 jaar.
Pakkend geschreven.
Zo zonde. Een verloren jeugd.
Mooi: … gluurt heimelijk vanachter haar lange blonde haar …
Ewald, Levja en Mas Papo,
Bedankt voor jullie reacties!
Een verhaal om verdrietig van te worden. De zin die Mas Papo heeft aangehaald viel mij ook op. Mooi!
Mooi neergezet. Famke heeft een andere bril nodig. En de mama misschien ook.