Onze levens verliepen vergelijkbaar. Zo waren we beiden ooit met een vriendje, om daarna over te stappen op de vrouwenliefde. Onze haren waren ooit lang, en werden daarna feministisch kort. En later wilden we allebei wel een kindje met onze geliefde.
En toen liep het ineens anders voor ons allebei: waar ik steeds wanhopiger werd in onze speurtocht naar een geschikte donor, was het bij haar zo gepiept. Haar buik groeide als een gek, de mijne bleef leeg. Zij bleek niet één, maar twee mensjes te dragen. Ik vond een eenling ook al prachtig.
Na vier zware jaren is mijn wens alsnog vervuld geraakt, en na nog eens vier jaar nog eens.
We wandelen weer samen, en delen onze moeder-ervaringen.
Een typisch Lisette-stukje. (Ik raadde het aan de titel toen ik die voorbij zag komen op Twitter.) Mooi.
Mooie (moeder) liefde. Liefde voor het leven.
Mooi, Lisette. <3
mooi verhaal, ik vind alsnog en twee keer nog in de ene laatste zin iets minder fraai
@NeleDeDeyne: dank, wat leuk dat er typisch Lisette-stukjes zijn
@Levja: mooie conclusie
@Marlies: dank
@José: ben ik wel met je eens, beetje te snel afgemaakt.
@Lisette. Mooi, wat gaat er boven liefde? <3
…is mijn wens alsnog vervuld geraakt, moet zijn 'is mijn wens vervuld'. Of 'is mijn wens in vervulling gegaan'.
@Han: dank voor je wijze lessen
@Lisette. Absoluut geen les hoor!