Iris is het direct eens met het voorstel van haar echtgenoot.
In een mum van tijd kan de verhuizing plaatsvinden.
Het idee dat Henk op een paar millimeter na een slagaderlijke bloeding is ontlopen doet hen beiden ook weken erna nog huiveren.
Henk hoort de verpleger nog zeggen: “Het scheelde niet veel.”
Hij heeft er vaak nachtmerries door.
Ook vanwege het idee dat de dader nog vrij rondloopt.
“Waar zijn sommige mensen toch in hemelsnaam toe in staat?!” spookt door zijn hoofd.
Na een heftige droom schrikt hij wakker, badend in het zweet.
Iris doet het licht aan.
“Schat, je moet echt hulp zoeken. Een manier vinden om dit te boven te komen. Praat met je baas over andere werktijden.”
Ingrid, inhoudelijk een leuk vervolg, deze (tot nog toe) drie verhaaltjes.
Toch een opmerking: na veel geknutsel heb je deel één volledig in de o.t.t. geplaatst en in deel twee en drie schakel je toch weer over naar de o.v.t. Niet geheel logisch lijkt mij. Wel een <3. Rond liep moet rondliep zijn.
@Ingrid. Een logisch maar leuk vervolg. Zeker hartwaardig!
Een paar opmerkingen: Binnen een mum van tijd kon de verhuizing plaatsvinden.
Een nogal formele zin.
Iris merkte dat en deed het licht aan. Iris deed het licht aan, is voldoende; laat het meer gebeuren en vertel het minder
Waarom schrijf je vrijwel alles onder elkaar?
Rond liep moet zijn: rondliep.
“Het scheelde niet veel”. Moet zijn: “Het scheelde niet veel.”
@Ewald en @Han, dank jullie voor de inbreng en hartjes, ik heb e.e.a. aangepast, in dit deel en het vorige.
Mooi vervolg geschreven Ingrid, van deze nare overval!
Bedankt Marie!
Ja, zulke gebeurtenissen hakken erin.
Een worsteling met tijd. En juist die tijd moet wonden helen. Een beetje klinisch beschreven, maar daardoor komt het juist ook binnen. Van binnen naar buiten.
Inderdaad Levja en Mien.
Ik kan me goed in je stuk verplaatsen!