Een samenzwering in het holst van de nacht. Drie Musketiers smeden snode plannen. Wie zouden ze vannacht weer eens te grazen nemen? De arrogante elite of het domme gepeupel? Ach, wat maakt het ook eigenlijk uit, ze zijn beiden elkaars sop niet waard. Er geldt immers maar een goedheid. En dat zijn zij gedrieën. De drie Musketiers.
En tieren dat kunnen ze. Weelderig maar ook summier. In alle genen voelen zij zich aanwezig. Onoverwinnelijk en altijd in hun gelijk. Zo ook in alle letters. Onomkeerbaar draaien ze het alfabet ondersteboven. Van boven naar beneden en vice versa. Geen brug is hen te ver. Geen sloot ook. Gehard door jarenlange ervaring en door uitgekookte kennis maakt niemand hen nog iets wijs.
In 1844 wekte Alexandre Dumas de drie musketiers tot leven. Anno 2016 spreken ze nog altijd tot de verbeelding. Mooi geschreven.
Heerlijke herinneringen aan Alexandre Dumas weer tot leven gebracht Mien!
Ja, ja, ze duiken overal op. 😉
@Mien. leuk bedacht! Boeven of weldoeners?
Wie zouden ze… Je schrijft in de o.t.t. Dus ‘zullen’ is beter.
elkaars sop niet waard??? Het sop is de kool niet waard ken ik wel.
maar een goedheid zou ik met accenten schrijven: maar één goedheid. Een kan je namelijk hier ook als lidwoord lezen.
Geen brug is hen te ver, niemand hen nog iets wijs: in beide gevallen hun; indirect object.
Beiden Han, gezien vanuit de toeschouwer, maar vanuit henzelf alleen maar weldoend uiteraard. Dank voor de tekstuele verbeteringen. Slordig van mij. Heb / Had ze even achter mijn hoofd gezien. Rare uitdrukking eigenlijk, ‘over het hoofd zien’. Gaat boven mijn pet. 🙂 🙂 😉
@Mien. Een lezer ziet doorgaans (tekstueel) meer dan de schrijver!
@Mien: dit zijn andere musketiers, die komen niet uit de duim van Alexandre. 🙂
Aan wie zal ik nu het <3 geven? Aan de geestelijke vader dan maar 😉
weer een vermakelijk stukje