Hij had een vieze poepluier en hij had al een dag geen eten meer gekregen. In een hoek van de rokerige kamer zat hij te kijken hoe zijn ouders steeds waziger werden van het vergeetgras.
Er lag een stuk brood onder de tafel. Hij kon er niet bij. De honger knaagde. Papa en mama waren te stoned om te reageren. Carlos begon te trekken aan het tapijt. Zijn ouders vielen op de grond, de stoelen vielen op zijn ouders en de tafel viel op de stoelen.
Carlos trok het tapijt helemaal naar zich toe. Een ijle, kern-krachtige gedachte trok door hem heen. Een aardverschuiving maakt de wereld ineens klein en bevattelijk, dacht de jongen verwonderd. Het oude brood smaakte voortreffelijk.
ouders die je bij hun lurven zou willen pakken.
Bewust ouderschap zou een verplicht schoolvak mogen zijn, ja. Een rijbewijs krijg je tegenwoordig ook niet zomaar.
De oerkracht van het overleven.
@Nele. Mooie stukjes. Maar als ik kritisch ben, hoe kan een klein kind over een aardverschuiving denken? Of bedoel je dat de jongen op oudere leeftijd nog luiers droeg?
In ieder geval een dik hartje!<3
@Han: het record van Carlos is een fantastisch verhaal, dat zich afspeelt in de toekomst. Carlos werd geboren in 2056, in dit stukje was hij twee en een half. Het vergreetgras zorgt ervoor dat kinderen onder de zes jaar hersen-verbindingen leggen die ze normaal niet zouden leggen op die leeftijd. Het inademen van verbrand gras bij jonge kinderen zorgt er ook voor dat ze enorme krachten in hun armspieren ontwikkelen. Volwassenen reageren er totaal anders op.
Morgen plaats ik het derde deeltje.
@Nele. Ben benieuwd!
Nele, geweldig verhaal. Ben benieuwd naar deel 3,
Vraagje: waarom de vele witregels?
@Nel: ik heb het aangepast, maar ik weet niet of het beter is.
Nele, het leest voor mij prettiger zo, maar doe vooral wat he zelf wilt.
Hallo Nele, gelezen. ik vind het best goed. ik stel mij zelfs voor dat die kleine zijn eigen ouders heeft mee-opgepeuzeld ! leuke uitsmijter met de mont blanc.